ירידה לצורך עליה
נשלח: דאנערשטאג אוגוסט 22, 2013 1:57 am
ארום דער בוים וועלקט דער אוונט,
אויף אים צאפלען אומרואיגע צווייגן,
שטילקייטן וואלקענען דעם יקום,
וויגן אים איין און פארשווייגן.
מיינע אלע רייד זענען פארפינסטערט,
אלע מיינע גרונדן בייגן.
מיינע אלע הרהורים זענען פארטעמפט,
נישטא וואו זיך אהינצולייגן.
ס'איז מיין שעה פון טיפע נפילה,
פון פאלן און נישט פון שטייגן.
כ'וויל עפעס זאגן, ס'האט נישט קיין האפט,
כ'וויל בעטן, מיין תפילה איז פארשטומט,
כ'וויל פון זיך אנטלויפן, מיין וועג איז פארקרומט,
איין האנט צושטערט וואס די אנדערע שאפט.
ס'הויערט דער חושך אויפן ארום,
א שלאקס-רעגן בא'מבול'ט די צווייגן.
העלף מיר, גאט, אין די שעה פון נפילה,
אין מיין שעה פון פאלן און נישט פון שטייגן.
אין די שעה פון מיין ירידה,
זיפצן מיינע איברים מידע.
ווי א וואגן אהן א בעל-עגלה,
מיין גוף נעמט איבער די ממשלה.
וואס מער כ'דערהויב זיך צו דיר,
וואס מער כ'פארגלויב זיך אין דיר,
וואס מער איך דערלאנג זיך צו דיר אהער,
אלץ לענגער ווערט דער וועג און שווער.
וואס מער איך באהערש מיין קערפער,
וואס מער איך באצווינג מיינע גלידער,
אלץ ווייטער ווער איך פון מיינע ברידער.
און אט, א קול זאגט:
כ'האב דעם משחית פאריאגט,
זע ווי דאס חשכות טאגט,
בארואיג דער ברום פון דיין לייב,
כאפ דעם צעבראכענעם וואגן און טרייב.
דער מארגן שוועבט ווי א שטילע טויב,
א נאנטע האנט דערהייבט מיר פון שטויב,
און ווערט דערנאך דערווייטערט.
מיין הימל ווערט אויסגעלייטערט.
ס'קומען שטילקייטן מיר אנטקעגן,
פון אלע זייטן און וועגן.
זיי רעדן צו מיר א שטום גערייד,
ס'פליגלט אין מיר א וואכע פרייד.
מיין גאנצע וועזן פאר'שיכור'ט פון טאג,
איך לויב דיר, פאטער, מיט וואס איך פארמאג.
א גוט מארגן דיר, מיין האר און מיין טאטע,
דאס הארץ קוועלט אין מיר און איך בלי,
א גוט מארגן דיין זון און דעם כזית'דיג וואלקנדל,
אט קריג איך פליגלען און איך פלי.
אבער טאמער ווער איך ביי זיך צו זיכער,
שטופ מיר גלייך ארונטער,
פארנעפל מיר מיין גלאנץ,
ווען איך ווער צו שטאלץ און מונטער.
היט כ'זאל זיך צופיל נישט בלאזן,
און ווערן אן הייליגער אינדיג.
טאמער זעסטו איך ווער א קדוש,
מאך מיך פילן אביסל זינדיג.
מאך מיר פאר א איד פון אגאנץ יאר,
און כ'וועל אוודאי זיין צופרידן.
ווייל ס'איז דאך נישטא קיין העכערס,
פון פשוטע וואוילע אידן.
גרוסן צו דיר, האר אויף אלע וועלטן,
כ'גרויס דיין ליבן נאמען און איך בענטש.
אזוי רעדט צו דיר, אויף פשוט אידיש,
א פראסטער, נארישער מענטש.
און שפאנען וועל איך היינט, שפאנען און שפאנען,
ביז ס'וועט זיך הערן א בת-קול פון דיין פענסטער.
פון אלע פראסטע, קליינע מענטשעלעך,
ביסטו דער פראסטסטער און דער קלענסטער.
צו מיין טייערער חבר, מיט וועמען איך לעב בבין השמשות. זאל דאס שוין ווערן דמדומי בוקר.
אויף אים צאפלען אומרואיגע צווייגן,
שטילקייטן וואלקענען דעם יקום,
וויגן אים איין און פארשווייגן.
מיינע אלע רייד זענען פארפינסטערט,
אלע מיינע גרונדן בייגן.
מיינע אלע הרהורים זענען פארטעמפט,
נישטא וואו זיך אהינצולייגן.
ס'איז מיין שעה פון טיפע נפילה,
פון פאלן און נישט פון שטייגן.
כ'וויל עפעס זאגן, ס'האט נישט קיין האפט,
כ'וויל בעטן, מיין תפילה איז פארשטומט,
כ'וויל פון זיך אנטלויפן, מיין וועג איז פארקרומט,
איין האנט צושטערט וואס די אנדערע שאפט.
ס'הויערט דער חושך אויפן ארום,
א שלאקס-רעגן בא'מבול'ט די צווייגן.
העלף מיר, גאט, אין די שעה פון נפילה,
אין מיין שעה פון פאלן און נישט פון שטייגן.
אין די שעה פון מיין ירידה,
זיפצן מיינע איברים מידע.
ווי א וואגן אהן א בעל-עגלה,
מיין גוף נעמט איבער די ממשלה.
וואס מער כ'דערהויב זיך צו דיר,
וואס מער כ'פארגלויב זיך אין דיר,
וואס מער איך דערלאנג זיך צו דיר אהער,
אלץ לענגער ווערט דער וועג און שווער.
וואס מער איך באהערש מיין קערפער,
וואס מער איך באצווינג מיינע גלידער,
אלץ ווייטער ווער איך פון מיינע ברידער.
און אט, א קול זאגט:
כ'האב דעם משחית פאריאגט,
זע ווי דאס חשכות טאגט,
בארואיג דער ברום פון דיין לייב,
כאפ דעם צעבראכענעם וואגן און טרייב.
דער מארגן שוועבט ווי א שטילע טויב,
א נאנטע האנט דערהייבט מיר פון שטויב,
און ווערט דערנאך דערווייטערט.
מיין הימל ווערט אויסגעלייטערט.
ס'קומען שטילקייטן מיר אנטקעגן,
פון אלע זייטן און וועגן.
זיי רעדן צו מיר א שטום גערייד,
ס'פליגלט אין מיר א וואכע פרייד.
מיין גאנצע וועזן פאר'שיכור'ט פון טאג,
איך לויב דיר, פאטער, מיט וואס איך פארמאג.
א גוט מארגן דיר, מיין האר און מיין טאטע,
דאס הארץ קוועלט אין מיר און איך בלי,
א גוט מארגן דיין זון און דעם כזית'דיג וואלקנדל,
אט קריג איך פליגלען און איך פלי.
אבער טאמער ווער איך ביי זיך צו זיכער,
שטופ מיר גלייך ארונטער,
פארנעפל מיר מיין גלאנץ,
ווען איך ווער צו שטאלץ און מונטער.
היט כ'זאל זיך צופיל נישט בלאזן,
און ווערן אן הייליגער אינדיג.
טאמער זעסטו איך ווער א קדוש,
מאך מיך פילן אביסל זינדיג.
מאך מיר פאר א איד פון אגאנץ יאר,
און כ'וועל אוודאי זיין צופרידן.
ווייל ס'איז דאך נישטא קיין העכערס,
פון פשוטע וואוילע אידן.
גרוסן צו דיר, האר אויף אלע וועלטן,
כ'גרויס דיין ליבן נאמען און איך בענטש.
אזוי רעדט צו דיר, אויף פשוט אידיש,
א פראסטער, נארישער מענטש.
און שפאנען וועל איך היינט, שפאנען און שפאנען,
ביז ס'וועט זיך הערן א בת-קול פון דיין פענסטער.
פון אלע פראסטע, קליינע מענטשעלעך,
ביסטו דער פראסטסטער און דער קלענסטער.
צו מיין טייערער חבר, מיט וועמען איך לעב בבין השמשות. זאל דאס שוין ווערן דמדומי בוקר.