קאווע שטיבל

די זוממער גאס,
פון שוויץ נאס,
גייען די מאסן,
שאפינג אויף די גאסן,
אויטאס מיט פיסגייער,
שווים הויזן טייער,
לעבלס פאר די זאקן,
נישט דארפן בארוואס וואקן,
א געפילדער און א טומל,
א קלאר בלויע הימל,
אינדרויסן הייס,
אינעווייניג קאלט אייז,
די קעמפ באסעס געפארקט,
מיט 20 מיניווענס ביי דער זייט,
איינער א פילע ווען,
דער צווייטער א קליפ אן פען,
די דאפעל בעג ווי מיליטער,
א מאמע געזענגט זיך שווער,
א uhaul ביים עק,
אויפן דאך פילע זעק,
די קינדער לאכן,
די עלטערן פלאצן,
א בית כסא אויפן וועג,
פרוכט מיט צוקוועשטע קעיק,
אה! ס'איז שוין 107,
אנגעקומען צום גרינער העווין,
ווי וואסער מיט ערד איז בעל הבות,
מאסקיטא, בלומען און גראז,
וואלמארט איז די ערשטע זאך,
נאך דא פלאץ אויפן דאך,
אההה אזוי רואיג און קיל,
מנוחה, אנגענעם, און שטיל,
מאשרומ'ס אין פריזדש אזוי שיין,
צו די סווינגס דארף מען גיין,
ענדליך שווימען פאר מענער טו טשיל,
וואלי, פאליטיק, און א BBQ גריל.

אויפן טעלעפאן מיט געוויין,
מיין מדריך זאגט ניין,
מיין מאטראץ האט א לאך,
נישטא לעקטער באלד א וואך,
די פול פיל מיט בלעטער,
מיט טויטע סאלאמענדער,
מיינע ווייסע וועש רויט,
קיין זאקן אויף א נויט,
קאלאר וואר איז דא,
די קעמפ ווי א זאא,
פרעש און מאסקיטא איבעראל,
אין באנק, קלאס, און עס-זאל,
א פלעי געווען א קנאק,
מיין קעכער מיר געגעבן א פראק,
ווען קעיק געכאפט צוויי,
ס'איז נישט געווען כדאי,
איך בין נאס, שמוציג און ווילד,
מיין רבי א נערוועזער אן געדולד,
מיט טרערן און פרייד א געמיש,
מאמי קום געב מיר א קוש,
די טעלעפאן נאך א קוואדער,
העי, נאר וואס געלייגט א דאלאר,
אוי קוואדער ביסט מיין איינציגער נחמה,
צו טרייסטען מיין צובראכענע נשמה.

די ווייסע וועש וועלן ענדליך מעטשן מיט דיינע וואנצעס!

אין מקוה לויפן,
מעלאנע קויפן,
קיין איחוד פליען,
טאטי! כ'האב געזעהן קוען,
קוגל מיט'ן בלאט,
ביר פון וואלמארט,
הייס און שוויציג,
ציצית פון טשולענט שמוציג,
די לעקטער געקראכט,
וועט זיין ערשט ביינאכט,
ווען די גוי וועט קומען צו הינקען,
און פון אלקאהאל שטינקען,
דערווייל אפקאכן אייער,
נאך קוואדערס פאר'ן דרייער,
די בעבי נישט דא,
שוין באלד א האלבע שעה,
קריכט אויף די גראז,
מיט א שמוציגע נאז,
כ'האב געזעהן א הערש,
אויך א בער ביי די טרעש,
מיין בייק איז צובראכן,
כ'האב א פראש געטראפן,
איז די בעלל שבת, אדער א פייער?
אוי! איך דארף אן אינקסטעקשין ווייער,
בא שבת בא טינקל,
די יענטע קופקעס אין יעדן ווינקל.

די ווענס מיט די שטריק,
די פרעש, מיט די טיק,
אלעס איז אויפן וועג צוריק.

די שמוץ מיט די בלאטע,
צוקוועטשטע היט מיט קאפאטע,
פאפיטיס פון די גריל און באטע.

זאקן איינס קליין, איינס צו גרויס,
די העמעדער זעהן אלע אויס,
ווי דער ראש הקהל'ס שווים הויז.

וואלמארט בעגס מיט רעסיטס אומעטום,
א עלעקטראנישע טוי וואס איז שטום,
פליג כאפערס מיט סליפערס פון זשים.

שיך אן בענדלעך און זוילן,
טלית פארשווארצט ווי קוילן,
אנגעפולטע פושקע אויסצופועלען.

געלט און געז אוועקגעווארפן,
א כאטקע פון שפין געטראפן,
אבער די קאפ רואיג און אפן.

וועלקאם בעק!!!

ר' רויטע וואנצעס
אלע צוויי מיליאן אונצעס
א געדאנק איז מיר אריבער
תוך כדי דיבור
אנהייבן א חיבור א נייע
אדורכצוגיין אין די ראייע
אלע טעיג פון יאר
פרייליך און טרויעריג ביז גאר
יומא דפגרא'ס
און ווען מ'מאכט פראגרעס
אראפצושרייבן אין א חיבור
צו ווערן א גרויסער גיבור
פון סוכות ביז יום כיפור
שירות ותשבחות
זמירות און ברכות
שמחת חתן וכלה
און די מחותנים אלע
כמנהג ישראל סבא
אזוי ווי אינזער זיידע און באבע
ואין אנחנו
אינז קענען נישט ווייטער
כ'על מוזן מאכן דא א סיום
כדי מיינע ווערטער זאללן האבן א קיום...

בערל זאגסט און שרייבסט געוואלדיג. כ'האב נישט געוואוסט אז אונטער אלע די סמייליס באהאלט זיך אזוי סאך טאלאנט! ווי וואנט מאר!

א חיבור ווערט נאר געדריקט
צוליב איין בלעטעל וואס מען איבערקוקט
די בלעטעל איז דארט
צוליב איין ווארט
נעשה על ידי פלוני
מכסה צו זיין על קלוני
ווען מען קען נאר שרייבען א ניק
פארגייט די גאנצע גליק

די זוממער zoo איז דא!